φτου...και βγαίνω λοιπόν!

Οι μέρες,τα χρόνια,οι μήνες περνούν...ο γέρο-Χρόνος αλλάζει τις σελίδες στο βιβλίο της ζωής αδίστακτα και υπομονετικά...ζούμε,βλέπουμε, αισθανόμαστε, ακούμε , αγγίζουμε, μαθαίνουμε και συνεχίζουμε να περπατάμε πάνω στο συναρπαστικά τεντωμένο σχοινί της ζωής χωρίς να κοιτάμε πίσω...κρύβουμε κάτω από τη σκόνη της λήθης εικόνες,γεύσεις,στιγμές,όνειρα σαν τις φωτογραφίες στο παλιό σεντούκι της γιαγιάς...
Έτσι μάθαμε απο μικροί..να κρύβουμε...να κρυβόμαστε.....
Όταν η μαμά μας κράτησε το χέρι στο δρόμο προς το νηπιαγωγείο μας συμβούλεψε να είμαστε φρόνιμοι και υπάκουοι, να κρύψουμε τη σκανταλιά μας।Αργότερα στο σχολείο κρύψαμε την επιθυμία να μην σηκώσουμε το χέρι, να βγούμε στην αυλή,να κρατήσουμε το διάλλειμμα όλη την ημέρα।Μπήκαμε στην εφηβεία και εκεί που πιστέψαμε πως είμαστε ικανοί πια να μην κρυβόμαστε και να εκφραζόμαστε, φωνάξαμε στην μάνα που μας πίεζε να διαβάσουμε,αντιμιλήσαμε στον καθηγητή που απαίτησε ησυχια υπό την απειλή της αποβολής αλλά κρύψαμε το χαμόγελο όταν συναντούσαμε τυχαία στους διαδρόμους τον κούκλο του διπλανού τμήματος, τρέξαμε να κρύψουμε τα "απαίσια" σημάδια των εφηβικών ορμονών και γράψαμε την πιο κόσμια έκθεση στις Πανελλαδικές βασισμένη πάνω σε παρωχημένα και βαρετά μοτιβα।Έτσι ικανοποιήσαμε τον απαράβατο κανόνα του φιλολόγου...κρύψε τις τρελές πρωτοποριακές επαναστατικές και αυθόρμητες σκέψεις σου!Κρύψαμε λοιπόν τον νεανικό μας αντιδραστικό παλμό στη σκιά ενός καλού βαθμού!
Δεν φταίμε εμείς...
ούτε η μαμά φταίει, ούτε και ο δάσκαλος....έτσι έμαθαν και αυτοί....έτσι θα μάθουμε και εμείς στα παιδιά μας...
Έρχονται όμως στιγμές που θα θέλαμε όλοι μας να σταματήσουμε να παίζουμε κρυφτό με τη καθημερινότητα,το παρελθόν και τις σκέψεις....άλλοι γράφουν μουσική, άλλοι ζωγραφίζουν, άλλοι συνθέτουν ποιήματα, άλλοι σηκώνουν το ακουστικό και παίρνουν απαγορευμένα νούμερα...πώς θα ήταν άραγε η ιδέα ενός ιστολογίου??ας δοκιμάσουμε...έτοιμοι?μετρήστε μέχρι το δέκα και
φτου και βγαίνω!